Max Verstappen wint de GP van Spanje!!!

Max met de beker
Max met de beker

Op een mooie Pinksterdag.

Mark Koense over zondag 15 mei 2016, de dag waarop Max Verstappen geschiedenis schreef in Barcelona.

Het is zo’n dag waarvan je weet dat je nooit zult vergeten waar je was. De mijne begon vanochtend in Duitsland, waar mijn zoontje de laatste dag van een voetbaltoernooi speelde dat godzijdank al rond het middaguur afgelopen was. Snel de medaille ophalen; nee, we gaan thuis wel omkleden en douchen! En nu plankgas terug naar Nederland met een wit naaldje in het rood. Anders missen we de start in Spanje.

We zijn net op tijd. Max op P4. Toch een beetje kippenvel. Zijn start is redelijk, de manier waarop hij Vettel meteen terugpakt, buitenom, even typerend als indrukwekkend. Ik denk nog: straks rijdt ie dat ding écht naar het podium!

Dan de verrassing; ineens een grintbak vol zilverwerk, Hamilton kegelt Rosberg eraf en door de rook en het stof komt Max als tweede tevoorschijn. Niet normaal! Eerste race voor Red Bull, 18 jaar, en je hebt na één rondje P2 op je bord. Als Ricciardo stopt, gaat Max zelfs even aan de leiding. P1. Bizar.

Ja, je weet: hij moet nog naar binnen, maar toch! Je hoofd zegt kalm nou maar, het is nog een lange race, maar je hart raaskalt op het ritme van de meest onredelijke onzin – straks gaat ie hier nog winnen ook. Yeah right.

Dan weer een verrassing. Of schrik, beter gezegd. Waarom blijft hij na die eerste stop zo lang doorrijden? Kost hem dit niet een podiumplaats!? Maar Max, en dat weten wij stervelingen dan nog niet, rijdt niet om het podium. Hij rijdt om de overwinning. Een volstrekt waanzinnig scenario dat zich langzaam maar zeker ontvouwt voor wij die niet beter weten. Het is een scenario dat even waanzinnig is als zijn krankzinnige loopbaan. Eerst denk je nog: is het werkelijk? En dan ineens is er het besef. Hij rijdt écht door. Hij gaat er gewoon voor! Onmogelijk.

Linksboven in beeld tikken de ronden tergend langzaam weg. Een Ferrari vult zijn spiegels, allerlei achterblijvers duiken voor hem op. Sodemieter allemaal even op daar! Dat gaat ie nooit nog een half uur volhouden zo. Toch?

Zijn zenuwslopende race naar de finish betovert, laat me zelfs zomaar als een halve zwakzinnige hardop roepen naar een televisie die me niet kan horen, naar Raikkonen, naar Max, naar alles en iedereen die over het scherm flitst.

Nog 10 ronden. Die laatste bocht, daar toont Max de verbaasde wereld zijn buitenaardse talent. Elke keer flikt ie het weer, zichtbaar trekt ie daar het gat open en rijdt hij Kimi’s hoop op inhalen kapot.

En toch kán dit niet. Je zult zien, straks storten zijn banden toch nog helemaal in en komt misschien zelfs Vettel er nog voorbij. En Ricciardo die tenslotte veel later stopte. Dan wordt ie vierde…

Maar dat zijn allemaal slechts argumenten die louter een normaal mens in een normale wereld kan verzinnen. En de wereld van Max Verstappen is geen normale wereld. Daar kan alles en is niets onmogelijk.

Nog 2 ronden. Het gaat hem lukken. Niet normaal dit. 0.7 wordt 1.1! Raikkonen haakt af, Ricciardo rijdt lek. Nog één keer die laatste bocht, het sprookje versmelt met de werkelijkheid, finish, juichen, ongeloof. Voel ik werkelijk een traantje prikken?

Ik hoor een ietwat trillende stem over de radio. “Thank you, Christian…” Nee, Max, jij bedankt. Bedankt dat je ervoor gezorgd hebt dat ook Nederland nu eindelijk weet dat als je écht goed bent, het in de Formule 1 helemaal niet uitmaakt wie je bent, waar je vandaan komt of je grote sponsors hebt of niet of zelfs ook maar nog amper 18 bent.

Hij vond de race unbelievable. Ik ook. En toch ook weer niet. Aan de ene kant stond ik er niet eens van te kijken. Omdat hij al zoveel totaal onvoorstelbare dingen heeft gedaan. Sinds de dag dat ik een keer koffie ging halen bij Jos op de kartbaan in Genk vermoedde ik al dat hij en Max z’n moeder Sophie een bijzonder kind op de wereld hadden gezet. Toen Max op 15-jarige leeftijd de top van de internationale kartsport domineerde, wist ik het zeker. En tegen de tijd dat hij in de Formule 3 meteen races won, en dan vooral de manier waarop, gaf ik het oordeel maar gewoon uit handen. Zó groot was zijn talent dat ik het niet eens meer kon rangschikken. Omdat het met niets of niemand meer te vergelijken was. Niet op die leeftijd.

Wat hij sindsdien in de Formule 1 heeft laten zien, is nooit eerder vertoond. Max is niet de beste Nederlander ooit. Hij is, tot dit moment, de beste ooit van allemaal. Want niemand kreeg dit zo snel zo jong voor elkaar. En nu is zondag 15 mei 2016 is de geschiedenisboeken ingegaan als de dag waarop duidelijk werd dat Max Verstappen zelfs nóg beter is dan we al dachten. En dat besef levert een oogverblindende horizon op.

We gaan zien waar dit eindigt. Eén ding staat vast: Max zit morgenochtend waarschijnlijk thuis alweer in zijn eigen F1-simulator. Kijken waar ie straks in Monaco nóg harder kan.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: